woorden.html

000011

Een toevallig passerende link naar een weblog voert me terug in de tijd. Ach, ach, ach, dat warme bad van het UWV. Met die uiterst betrokken en motiverende werkcoach. “Goed zo, je hebt weer een heleboel gesolliciteerd! Goed bezig!” knort hij genoeglijk als we elkaar weer treffen voor ons maandelijkse goede gesprek. Niet dat die sollicitaties ergens toe leiden, maar de intentie is ook belangrijk, vertrouwt hij me toe. En had ik al gehoord van de regeling voor mensen die een eigen bedrijfje willen beginnen?

“Dan krijg je gewoon nog een half jaar WW en dan gaan we aan het eind daarvan kijken of je zoveel verdiend hebt dat we iets van die WW terug willen hebben. En mocht je bedrijf op de fles gaan in dat half jaar: geen nood. Dan pakken we de WW-draad gewoon weer op alsof er niets gebeurd is. Zal ik een afspraak voor je maken?”

Een week later zit ik in een zaaltje met zo’n twintig anderen. Stuk voor stuk enorm gemotiveerde aspirant-ondernemers. Ongeveer vijftien van hen zouden graag als coach aan de slag gaan. Die gaan dus een strak ondernemingsplan schrijven en een website (laten) bouwen, want dat is het eerste wat je moet doen als je Het Traject in gaat. Voor mij zit het er helaas niet in: ik heb dat txtbreed.nl al een tijdje dus is het geen nieuwe onderneming. En dan gaan de poorten van Het Traject voor je dicht.

“Ach, dat is waar ook”, bloost mijn werkcoach. “Helemaal vergeten dat de regeling alleen geldt voor splinternieuwe ondernemingen. Sorry. Hoe gaat het trouwens met de sollicitaties? Nog steeds lekker bezig? Goed zo.”

Ik overweeg omscholing. Buschauffeur bijvoorbeeld, of op zo’n taxibusje, dat lijkt me wel wat. Desnoods iets met systeembeheer. Maar jammer genoeg zitten dat soort opleidingen er zonder baangarantie ook niet in. Wel heel goed van me dat ik zo positief blijf, vind de werkcoach. Want met bij de pakken neer gaan zitten, schiet niemand iets op.

Een reïntegratietrajectje dan maar: “Goed idee! En wees gerust, voor jou trekken we heus wel wat geld uit. Kies er maar een uit, dan zet ik mijn handtekening wel.” Dat wil zeggen, als het niet teveel in de papieren loopt. Maar geen nood: het UWV heeft wel een adresje voor me.

De maanden daarop ga ik drie keer naar de reïntegratiecoach, die erg blij is dat-ie eindelijk iemand heeft om mee te praten over zijn loodzware baan. Want al die werklozen met hun droevige verhalen gaan je niet in de kouwe kleren zitten, en met die crisis van tegenwoordig wordt het er om den drommel niet makkelijker op. Dan wil je als reïntegratiecoach ook weleens een luisterend oor.

“Stoppen met het reïntegratietraject, zeg je? Geen probleem. Graag zelfs. Je moet weten, dat we van het management hebben gehoord dat we moeten bezuinigen, dus alle beetjes helpen. Ik regel dat voor je. Maak je maar geen zorgen over je WW. Die blijft gewoon hetzelfde. Tot volgende maand en blijven solliciteren, hè. Je bent echt heel goed bezig.”

En dan stroom je op een dag weer uit. De werkcoach kan een vinkje zetten op zijn lijstje, de statistieken worden bijgewerkt en de targets zijn weer gehaald.

Zelf ontdekte ik vanmiddag dat de post voor mijn tweede wijk niet was klaargezet. Wel was er een volle sorteerkast voor die wijk, en (want het is één van die dagen in de week dat je daar kans op maakt) een stapel huis-aan-huis folders. Toen ik alles in de kar had geladen en op weg ging om de boel te bezorgen, regende het niet.

Powered by WordPress. Theme by Sash Lewis.