woorden.html

000008

Houdt de recruiter nog audiëntie in een soort muurkast in een golfplaten loods zonder daglicht, de TC zit natuurlijk bovenop de werkvloer. Letterlijk zelfs: hij heeft een echt kantoortje, bovenaan de trap in een een betonnen holte onder het voetbalstadion. Daar is over nagedacht. Zo kan de leidinggevende bijvoorbeeld met één oogopslag de werkvloer overzien en ingrijpen waar nodig. Dat is belangrijk want als we kwaliteit willen leveren, moeten we niet hebben dat mensen de kantjes ervan af gaan lopen.

De TC geeft een ferme handdruk en biedt me een stoel aan. Geen koffie trouwens. Dan vertelt hij me over het werk. Een helder verhaal, dat-ie niet alleen goed heeft ingestudeerd maar blijkbaar ook heel vaak heeft geoefend. Want het gaat gesmeerd, in een prettig ritme met de blik ergens op een plek achter me, op de wand, gevestigd. Ook informeert hij nog even naar voor welk baantje ik eigenlijk kom, en wil hij graag weten wat ik verder nog zou willen doen. Een mens wil immers toch groeien.

Ik vertel dat het me geweldig lijkt om de hele dag op een busje te rijden en pakjes te bezorgen. Hij zucht eens diep en zegt dat zoiets door een ander bedrijf binnen de organisatie wordt gedaan. Maar voorbereidend werk, dat zou bijvoorbeeld prima kunnen. En wat ik ervan zou vinden om bijvoorbeeld zo rond vijf uur in de ochtend te beginnen.

Dan heb ik nog een hele dag voor me als het werk er al op zit. Denk je toch eens in wat een mogelijkheden dat biedt. Eindelijk die roman schrijven. En dat prachtige conceptalbum opnemen en lanceren. Mooie hoes erbij ontwerpen. Dat werk.

Maar ik ken mezelf, dus ik geef eerlijk toe dat het me wel wat vroeg in de ochtend lijkt. We spreken af dat we de komende week nog even bellen.

Want vrijdag gaat het dus echt beginnen. Hoe onwerkelijk dat nu ook lijkt.

Powered by WordPress. Theme by Sash Lewis.