woorden.html

000017

Je zal maar in een profiel passen. Altijd een teamspeler zijn die ook nog eens snel kan schakelen en tegelijkertijd pro-actief het ene initiatief na het andere neemt. Zo iemand die van nature anderen inspireert. Je moet er toch niet aan denken. Een verplichtingen dat zoiets schept. Afschuwelijk. Nooit meer eens achterover kunnen leunen omdat het voor jou even niet hoeft. Na werktijd met collega’s bier drinken en over voetballen praten? Vergeet het maar. Daar heb je de puf niet meer voor en trouwens, morgen moet je weer fris in je profiel passen.

De goede boeken moet je ook altijd lezen als je in een profiel past. En de goede krant. Want anders heb je straks de goede mening niet en dan kun je het wel vergeten om de goede mensen te leren kennen. De mensen die je precies kunnen vertellen wat goed is, en die ook precies weten wat niet mag. De mensen die je verder helpen. “Dit niet doen”, zeggen ze, “en dat wel. Dan komt het allemaal helemaal in orde.”

Ach. Ze zeggen zoveel. Was het maar zo makkelijk.

In een profiel passen, dat is keihard werken. Voor je 25e op zijn minst een academische titel hebben en een wereldreis maken. Ondertussen heb je natuurlijk alle rijbewijzen op zak (ook die voor het vervoer van gevaarlijke stoffen) en een ruime ervaring in personenvervoer en internationaal transport. Dat je daarnaast ook met gemak even een mopje Bach speelt op de piano en gitaar spreekt vanzelf. Als het moet, kun je dat zelfs tegelijkertijd.

En je haar zit altijd goed. Want de klanten zien natuurlijk niet graag dat de een of andere ragebol de vakken vult. En van de mensen achter de kassa kunnen we zo’n onverzorgd uiterlijk al helemaal niet hebben. Van de mensen die onze post elke dag bezorgen trouwens ook niet. Je bent tenslotte toch het visitekaartje van het bedrijf.

Nee, zo makkelijk is het allemaal niet.

Daarom is het maar goed dat de meesten van ons niet in een profiel passen. En daarbij: je moet er toch niet aan denken dat iedereen jong, mooi en succesvol is.

000016

Ziek zijn is toch al geen pretje, maar met Kerstmis natuurlijk  helemaal niet. Want dan gaat het hem dit jaar met de Glühwein niet worden op de Kerstmarkt. En langs de grachten slenteren terwijl het langzaam donker wordt met de ramen van de huizen zo feestelijk verlicht, dat zit er ook niet in. Nee. Vergeet het maar met die participatiesamenleving als je ziek bent met Kerstmis. Die zullen we dan op zijn minst een week of wat over Nieuwjaar heen moeten tillen.

In dat soort mistroostige situaties is het maar goed dat God er is. Hoef je normaal gesproken alleen maar een paar weken met je zieke lijf naar de kerk gaan om alles weer te kunnen, met Kerstmis gaat het allemaal nog makkelijker. Want Kerstmis is toch ook een beetje zijn feestje en net als Sinterklaas geeft God graag cadeautjes op zijn verjaardag. Probeer het maar eens. God geneest graag. Vraag het aan iedereen die hem kent: God is echt een goeie vent.

De een heeft wat met auto’s, de ander met vrouwen en weer iemand anders is helemaal idolaat van Christiano Ronaldo, Lionel Mess of Zlatan. Zo heel gek is het dus niet dat de vrienden van Jezus ook allemaal vriend zijn van God. Uren kunnen ze erover praten. Een gezellige mok koffie erbij, of thee. Een koekje. Samen liedjes zingen. Alleen tot het merg verbitterde en harteloze mensen blijven door zoiets onberoerd. Van die mensen voor het niet nooit goed is.

Altijd wat te mopperen. Aanmerkingen op anderen hebben, liefst als die het niet hoort. Altijd vooraan willen staan als er iets wordt uitgedeeld. Van die mensen.

Maar als er iets misgaat, zijn ze er als de kippen bij om God de schuld te geven. De jaarlijkse paddentrek vermorzeld door een bataljon Poolse vrachtwagens? God zijn schuld. Israël weer eens de pispaal van de wereld omdat ze de Palestijnen pesten? Komt allemaal door God, want die moet de Joden altijd hebben. Afghanistan, half Syrië en Irak naar de Steentijd gebombardeerd? Had God maar niet moeten aanpappen met de moslims. Kerncentrale ontploft? Heeft God gedaan.

Of ze vinden dat hij niet bestaat, want anders had-ie er wel voor gezorgd dat die dingen allemaal niet gebeurden.

Beetje dubbel allemaal. Want ondertussen wel partycrashen op zijn feestje. Er zijn mensen die voor minder een meteoriet op hun hoofd hebben gekregen.

000015

Wind. Regen. Koud. Veel te vroeg donker en veel te laat licht. Daar zit ik dan, op mijn fiets, na alweer zo’n dag. Ja, thuis is het warm en gezellig. De aardappels zijn vast en zeker al bijna gaar, de braadworst spettert lekker in de koekenpan en later vanavond is er ook nog een spannende film op televisie. Maar wat schiet ik er allemaal mee op, want het stoplicht bij het fietspad staat altijd op rood. Nee, ook vandaag zit het echt niet mee.

Daarom is het fijn dat er zo’n knopje op de stoplichtpaal zit. Als ik het indruk, gaat er een lampje branden zodat ik kan zien dat het werkt. Nu is het alleen  maar een kwestie van tijd voor ik verder mag fietsen. En kijk nu toch eens: er zit ook nog een ring van witte lichtjes om dat lampje heen. Eén voor één floepen ze aan en als het cirkeltje vol is, springt het stoplicht op groen. Spannend. En wat fijn om ook als fietser of voetganger serieus genomen te worden als verkeersdeelnemer.

Tenminste, dat zou je haast gaan denken. Want de knopjes doen natuurlijk helemaal niets. Behalve die lampjes aanzetten, dan. Want we kunnen natuurlijk niet zomaar de stoplichtschema’s overhoop gooien omdat er toevallig iemand naar huis wil. Die schema’s zijn bedacht door mensen die ervoor doorgeleerd hebben. Simpele geesten als ik moeten daar met hun graftengels afblijven, want anders loopt de hele stad in de soep en dat is slecht voor de economie. Moeten we niet willen met mekaar. Het is voor veel minder al tot maatschappelijke onrust gekomen.

En trouwens, al die knipperende lichtjes fleuren deze donkere tijd voor Kerstmis enorm op. Zoiets maakt de mensen warm van binnen. Dat is ook wat waard.

000014

Nu de oude man (één van mijn beste vrienden) thuis is, rijd ik elke dag maar wat op en neer naar http://goo.gl/maps/5wKV3 en zit ik ‘s nachts nog weleens op de feestboeks en zo. Verder heb ik weer zat vage ideeën voor nieuwe liedjes. Maar daar hebben we nou natuurlijk nog niet zoveel aan.

Het is echt heel bijzonder, allemaal, wat er de laatste tijd gebeurt. Eigenlijk al een half jaar, maar de laatste tijd dus echt serieus. Soms heb ik zo’n knellend gevoel onder mijn arm. Misschien ken je het. Niet meteen een pijnscheut, maar net zo goed lastig. Zo’n zeurend gevoel. En dat je dan ook nooit echt lekker zit. Iets onbestemds.

Read the rest of this entry »

000013

Once upon a time you dressed so fine
You threw the bums a dime in your prime, didn’t you?
People’d call, say, “Beware doll, you’re bound to fall”
You thought they were all kiddin’ you
You used to laugh about
Everybody that was hangin’ out
Now you don’t talk so loud
Now you don’t seem so proud
About having to be scrounging for your next meal.

How does it feel
How does it feel
To be without a home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?
Read the rest of this entry »

000012

“Het is vandaag toch zaterdag de 21e? Dat staat tenminste op de krant. Hier, kijkt u maar.” De oudere dame in de hal van het verzorgingshuis kijkt me vragend aan. “Ach, als ik nu nog maar wist waar mijn huis was. Meestal gaat het wel goed, maar vandaag, nee, vandaag wil het gewoon niet. Kunt u me er misschien heen brengen?”

Even daarvoor had ik gezien dat ze de post uit de bus voor nummer 126 haalde. Samen pakken we de lift en ik lever haar bij d’r voordeur af.

Dat ze het nu vermoedelijk al lang en breed weer vergeten is, maakt me niet uit. Dementie is a bitch.

000011

Een toevallig passerende link naar een weblog voert me terug in de tijd. Ach, ach, ach, dat warme bad van het UWV. Met die uiterst betrokken en motiverende werkcoach. “Goed zo, je hebt weer een heleboel gesolliciteerd! Goed bezig!” knort hij genoeglijk als we elkaar weer treffen voor ons maandelijkse goede gesprek. Niet dat die sollicitaties ergens toe leiden, maar de intentie is ook belangrijk, vertrouwt hij me toe. En had ik al gehoord van de regeling voor mensen die een eigen bedrijfje willen beginnen?

“Dan krijg je gewoon nog een half jaar WW en dan gaan we aan het eind daarvan kijken of je zoveel verdiend hebt dat we iets van die WW terug willen hebben. En mocht je bedrijf op de fles gaan in dat half jaar: geen nood. Dan pakken we de WW-draad gewoon weer op alsof er niets gebeurd is. Zal ik een afspraak voor je maken?”
Read the rest of this entry »

000010

Opmerkelijk, hoe weinig je ziet van een buurt als je er elke dag wel even doorheen wandelt, met de honden bijvoorbeeld. Dat is wat me nog het meeste opvalt bij de dagelijkse ronde met het postwagentje. Zo had ik er nooit bij stilgestaan dat je een paadje door de voortuin ook als trap met hele brede treden kunt leggen. Tot het moment dat ik me verstapte en gestrekt onderuit ging. Dat zijn toch wel de dingen waar je veel van leert – bijvoorbeeld om ook bij iets onbeduidends als het op en af lopen van een tuinpad goed op te letten.

Waarmee toch maar weer het belang is bewezen van aandacht voor het detail. Niet alleen bij schilderkunst, dichtwerk en muziek maar ook op de werkvloer. Zeker als die bestaat uit tegelpaadjes in voortuinen.

Ik overweeg trouwens om de werkvloer wat uit te breiden. Bijvoorbeeld met een betonnen vloer waar post ter bezorging op voorbereid wordt. Daarvoor krijg ik niet alleen geld, maar er zitten ook geen stiekeme treetjes in zo’n vloer waar ik over kan struikelen.

000009

Keuzes maken. Het hoort er natuurlijk allemaal bij. Maar makkelijk is anders.

Vacature 1
Heb jij ervaring in het besturen van een hef- of reachtruck?

Vacature 2
Mogen wij jou helpen je dromen te realiseren en te worden wie je werkelijk bent?

Vacature 3
Wij zoeken een enthousiaste en flexibele Vertegenwoordiger/Accountmanager!

Vacature 4
My Day Models zoekt verschillende type mensen voor try out : dus ben je nu, jong, oud, dik, of dun, voor reclame, modefotografie, modeshows, promotie werk, tv figuratie of fotowerk?

Vacature 5
Kan jij goed omgaan met verantwoordelijkheid en overzicht houden?

Vacature 6
Ben je op zoek naar een leuke en uitdagende baan als PHP programmeur en wil je werken in een klein bedrijf dat sterk aan het groeien is? Dan zijn wij op zoek naar jou!

Vacature 7
Wil jij onderdeel van een projectteam zijn en werken aan projecten voor grote energienetbeheerders?

Vacature 8
Schiphol is op zoek naar iemand die zeer servicegericht is en vloeiend Engels en/of Frans spreekt!

Vacature 9
Medewerker die vloeiend in de talen Nederlands, Engels en Duits is.

Vacature 10
Bevoorraden van vliegtuigen met eten en drinken. Als vrachtwagenchauffeur krijgt U een intensieve opleiding met daarvoor speciaal ontworpen vrachtauto’s.

Vacature 11
Voor een opdrachtgever in de regio Dordrecht zijn wij per direct op zoek naar een assistent curator/faillissementmedewerker met 3 jaar ervaring.

Vacature 12
Ondernemende managers gezocht. 20 Uur per week en een inkomen van 100.000 euro op jaarbasis is mogelijk.

Vacature 13
We zijn opzoek naar enthousiaste mensen die mee willen helpen met het opbouwen en uitbreiden van ons sterk groeiende netwerk van distributeurs.

Vacature 14
Een business development director gezocht voor een ambitieuze uitdaging bij een dynamisch en groeiend bedrijf.

Vacature 15
Werken aan MMO games voor Social Media samen met internationale collega’s.

Like ons op facebook, Volg ons op twitter , Pin met ons mee op Pinterest

000008

Houdt de recruiter nog audiëntie in een soort muurkast in een golfplaten loods zonder daglicht, de TC zit natuurlijk bovenop de werkvloer. Letterlijk zelfs: hij heeft een echt kantoortje, bovenaan de trap in een een betonnen holte onder het voetbalstadion. Daar is over nagedacht. Zo kan de leidinggevende bijvoorbeeld met één oogopslag de werkvloer overzien en ingrijpen waar nodig. Dat is belangrijk want als we kwaliteit willen leveren, moeten we niet hebben dat mensen de kantjes ervan af gaan lopen.

De TC geeft een ferme handdruk en biedt me een stoel aan. Geen koffie trouwens. Dan vertelt hij me over het werk. Een helder verhaal, dat-ie niet alleen goed heeft ingestudeerd maar blijkbaar ook heel vaak heeft geoefend. Want het gaat gesmeerd, in een prettig ritme met de blik ergens op een plek achter me, op de wand, gevestigd. Ook informeert hij nog even naar voor welk baantje ik eigenlijk kom, en wil hij graag weten wat ik verder nog zou willen doen. Een mens wil immers toch groeien.

Ik vertel dat het me geweldig lijkt om de hele dag op een busje te rijden en pakjes te bezorgen. Hij zucht eens diep en zegt dat zoiets door een ander bedrijf binnen de organisatie wordt gedaan. Maar voorbereidend werk, dat zou bijvoorbeeld prima kunnen. En wat ik ervan zou vinden om bijvoorbeeld zo rond vijf uur in de ochtend te beginnen.

Dan heb ik nog een hele dag voor me als het werk er al op zit. Denk je toch eens in wat een mogelijkheden dat biedt. Eindelijk die roman schrijven. En dat prachtige conceptalbum opnemen en lanceren. Mooie hoes erbij ontwerpen. Dat werk.

Maar ik ken mezelf, dus ik geef eerlijk toe dat het me wel wat vroeg in de ochtend lijkt. We spreken af dat we de komende week nog even bellen.

Want vrijdag gaat het dus echt beginnen. Hoe onwerkelijk dat nu ook lijkt.

Powered by WordPress. Theme by Sash Lewis.